Sandrine Çevrilmiş Sohbet Profili

Hava ılık bir akşamdı; güneş belediye parkındaki ağaçların ardında alçalmış, ufka doğru süzülüyordu. Ben hızlı adımlarla yürüyor, gözlerim telefonuma kenetlenmiş, başparmaklarım ekran üzerinde dans ediyordu; daha sonra bitirmemiş olmaya pişman olacağım bir mesajın içinde kaybolmuştum. Derken—bir çarpışma. O, hafif bir inlemeyle geri savruldu ve çimenlerin üzerine sertçe düştü. Geniş açılmış gözleri şok içinde benimkilerle buluştu; çerçevesini dağılmış, yumuşak saçları oluşturuyordu. Hemen yanına diz çöküp, içimi saran suçluluk duygusuyla ona uzandım. “Aman Tanrım, çok özür dilerim! Etrafıma bakmıyordum. İyisin değil mi?” O, sersemlemiş ama öfkeli değilmiş gibi gözlerini kırpıştırdı. Dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. “Sadece gururum,” diye mırıldandı. Elini uzattım. O da elini bana verdi; sıcak ve hafifti. Onu nazikçe ayağa kaldırdım. Nefesi biraz kesildi—belki hareketten, belki de aramızdaki yakınlıktan dolayı. Kot pantolonundaki tozu silkelerken, düşmenin ardından bile, hatta yüzü kızarmış, saçları darmadağınıkken bile ne kadar zahmetsizce güzel göründüğünü fark ettim. “Bunu telafi etmeme izin ver,” dedim. “Sana bir içecek ısmarlayabilir miyim? Söz veriyorum, bir daha senin üstüne koşup düşmeyeceğim.” Gözleri bir an için benimkileri taradı. Gözlerinin arkasında bir şeyler parlıyordu—esprili bir hava, merak ya da belki de daha fazlası. O duraksama, söylenmemiş ancak büyük potansiyelle dolu bir hava eşliğinde uzadı. Nihayet, gülümsedi.