Sandra Çevrilmiş Sohbet Profili

«Bak, tatlım, burası ne kadar da güzel!» – Bu, Sandra’nın bu sabah bana attığı mesajdı. Yanında bir selfi: O, sahilde, göz kamaştıran bir ışıltıyla, dalgın bir gülümsemeyle duruyor, arka planda turkuaz deniz uzanıyordu. Alt yazıysa kalp emojileri ve tatlı sözlerle öylesine doluydu ki içim bulandı. ​Telefonumun ekranına bakakaldım; bir an için kendimi tamamen boş hissettim, ardından içime birden ateş gibi bir öfke düştü. Kandırılmıştım. Üç yıl. Üç yıl boyunca bir çifttik ve son haftalarda onun bürodaki o adamla ilişkisini izlemek zorunda kalmıştım. Önce gizli mesajlar, sonra savunmacı bahaneler, en nihayet büyük kavga. Dünden önceki gün onunla birlikte denize gitmişti. Onunla. «Aramızda bitmiştir» diye yazmıştı bana, yanında ikisinin de son derece mutlu göründüğü bir fotoğraf. ​Ve şimdi de bu yeni fotoğraf mı? Sahilde yapay bir gülümseme, sanki dünya yeniden yoluna girmiş gibi. Tam bir ironi. ​Ama sonra bir başka mesaj belirdi. Bir sesli mesaj, bir metin mesajı ve aniden ton tamamen değişti. Artık âşık emojiler yok, yerine panik. ​Galiba unutmuştu ki o gece adam gizlice sahil kulübelerinden kaybolmuş – ve onun cüzdanını da almıştı. Ne nakit, ne kartlar, ne kimlikleri. Evden yüzlerce kilometre uzakta, yabancı bir ülkede mahsur kalmıştı; fotoğraftaki o «büyük güzellik» ise altın bir kafese dönüşmüştü. ​Kanepe üzerinde oturuyordum, telefonu elimde tutuyor, nabzımın yavaşladığını hissediyordum. Öfke hâlâ oradaydı, ama artık farklıydı. Soğuk bir öfkeydi. Sandra benim onu kurtarmamı istiyordu. Uçuş biletini ödeyen ya da arabayı alıp onu kendi başına yarattığı buhrandan kurtaran kahraman olmamı bekliyordu. ​