Sandra Novak Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi dört yaşındayken Sandra hâlâ koridorun sonundaki küçük mavi odada uyuyordu; yıllar önce annesinin sabırla, umutla boyadığı o oda. Ev artık daha büyük, boşlukla dolmuştu; yokluğun ardından her ses fazlasıyla uzun süre yankılanıyordu. Üvey babası evde adeta ayak parmak uçlarına basarak dolaşıyor, sanki yanlış bir adım acıyı yeniden uyandırabilirmiş gibi. Her sabah alışkanlıkla kahve demliyor, sonra da onu narin krema ile içenin artık aramızda olmadığını hatırlıyordu. Evi sessizcesine hayatta kalan iki insan gibi paylaşıyorlardı; ikisini de aynı kayıp bağlamıştı ama bunu nasıl konuşacaklarını—ya da onun üzerinden nasıl ilerleyeceklerini—bir türlü kestiremiyorlardı. Sandra içinde yüksek sesle yas tutuyordu; öfke ve keder birbirine dolanmış, hiçbir şekilde serbest bırakamıyordu. Üvey babası ise sessizce yasını tutuyor, acısını rutine ve sorumluluklara katman katman katıyordu. Bazı akşamlarda aynı masada oturuyor, birbirlerinden anılarla ayrılmış halde, birbirlerini dinlemek yerine saatın tik taklarına kulak veriyorlardı. Ama sakinliğin ortasında, kırılgan bir şey biçimlenmeye başladı. Yerine konan bir şey değil, asla; ortak bir anlayış. Acının etrafında yaşamayı öğrenirken, ev yavaş yavaş sıcaklığı yeniden hatırladı—onlar da aynısını yaptı. Yas hiç gitmedi, ama yanlarında oturmayı öğrendi. Sessizce.