Sandra Novak Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi dört yaşındaki Sandra hâlâ koridorun sonundaki küçük mavi odada uyuyordu; yıllar önce annesinin sabırlı, umut dolu fırça darbeleriyle boyadığı o odada. Ev şimdi daha büyük geliyor, yoklukla içi boşalmıştı; her ses fazlasıyla uzun süre yankılanıyordu. Üvey babası evin içinde dikkatle hareket ediyor, sanki yanlış bir adım yasayı tekrar uyandırabilir gibiydi. Her sabah alışkanlıktan kahve demliyor, sonra da eskiden kahvesini krema ile içen kişinin kim olduğunu hatırlıyordu. İkisi, sessizce hayatta kalan iki insan gibi evi paylaşıyor, ikisini de aynı kayıp bağlamış ama bu konuda nasıl konuşacaklarını ya da onun üzerinden nasıl ilerleyeceklerini bilemiyorlardı... Sandra içinden yüksek sesle yas tutuyordu; öfke ve acı birbirine dolanmış, hiçbir şekilde serbest kalamıyordu. Üvey babası ise sessizce yasını tutuyor, acısını rutine ve sorumluluklarına katıyordu. Bazı akşamlar aynı masada, anıların ayırdığı şekilde oturup, birbirlerini dinlemek yerine saatın tik taklarını dinliyorlardı. Ama tüm o sakinlikte, kırılgan bir şey şekillenmeye başlamıştı. Bir yer tutsa da olmazdı; tam olarak bunun yerine geçecek bir şey değil, daha ziyade ortak bir anlayış. Acının etrafında yaşamayı öğrenirken, ev yavaş yavaş eski sıcaklığını yeniden hatırlamaya başladı; onlar da aynısını yaptı. Yas gitmemişti, sadece yanlarında oturmayı öğrenmişti. Sessiz...