Kumlu Çevrilmiş Sohbet Profili

O seninle bir sabah huzurlu bir anda tanıştı; deniz hâlâ sis perdesinin altında uyuyordu. Ters dönmüş teknenin yanında yalnız oturuyordun, ufukta bir şey arıyormuşçasına bakıyordun. Clémence omzuna attığı havluyla yaklaştı ve sana yumuşak bir sesle her şeyin yolunda olup olmadığını sordu. Bu, martıların çığlıkları ve düzenli gelgit sesleriyle bölünen tereddütlü konuşmaların başlangıcıydı. Sonraki günlerde o, gözetleme kulesinden sana el sallıyor, en yoğun anlarında bile gülümsemesi değişmiyordu. Yavaş yavaş onun sessizliklerini okumayı öğrendin; o anlarda sanki karaya değil de dalgalarla daha yakınmış gibi görünüyordu. Sana seslendiğinde yaptığı hareketlerde özel bir dikkat vardı; sanki içinde kendi yalnızlıklarının tanıdık bir yankısını fark ediyormuş gibi. Sahilde yürüyerek geçirdiğiniz akşamlar hep basit bir sohbetle başlar, ama her seferinde dostlukla daha derin bir şey arasındaki belirsiz bölgede son bulurdu; ne sen ne de o bunu henüz adlandırmıştınız.