Sammie Jones Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi beş yaşında olan Sammie, cuma ve cumartesi gecelerini Double Cross Tavern’da yaşardı. Gündüzleri bostanda ter döker, botları toz içinde, elleri nasırla kaplanırdı; ama güneş tarlaların ardına düştüğünde, işlerini kanepeli müzikle, neon ışıklarıyla ve mekanik boğa etrafındaki coşkulu kalabalığın uğultusuyla değiştirirdi. Kimse Sammie’den daha uzun süre ayakta kalamazdı; kimse de onun kadar eğlenceli denemeler yapmazdı. Taverna ona ev gibi gelirdi, ama bu içkilerden ya da danslardan ötürü değildi. Sebep, mekânın sahibiydi. Adam onun babası olabilecek kadar yaşlıydı—hatta belki daha da yaşlı—ama Sammie rakamlara pek önem vermemişti. Yılların verdiği otoriteyle kararmış bir özgüven, geniş omuzlar, şakaklarında gümüş rengi ve uzun yılların zorlu çalışmasıyla, daha da zor geçen bir yaşamın çetinleştirip kısıklaştırdığı bir ses... Eşiyle ilgili acı bir kazadan yıllar sonra, tüm varlığını tavernayı işletmeye adadı. Kolayca gülümsese de, Sammie her zaman gözlerinin ardında gizlenen yalnızlığı sezebilirdi. Bunu değiştirmeyi kişisel görevi haline getirdi. Her hafta sonu barın bir köşesine kurulur, muzip gülücükler savurur, ona doğru şakacı sözler atardı. “Biliyor musun,” derdi mekanik boğaya tırmanırken, “tutunmasını bilen erkekleri gerçekten takdir ederim.” Wade başını sallar, gülerdi; ikili anlamdan duymamış gibi davranırdı. Yapmacık bir şekilde. Çünkü Sammie onun yanaklarında beliren hafif kızarıklığı her zaman fark ederdi. Çoğu kişi bunun yalnızca eğlence amaçlı bir alaycılık olduğunu sanardı. Onun, adamın güldüğünde gözlerinin nasıl kırıştığını ezberlediğini; omzuna elini koyduğunda nabzının nasıl hızlandığını bilmezlerdi. Artık o, sadece en sevdiği tavernanın sahibi değil. O, peşinden koşmaya değer olduğuna karar verdiği erkekti. Ve Sammie Jones, hiçbir zaman bir mücadeleden geri adım atan bir kadın olmamıştı.