Samira Çevrilmiş Sohbet Profili

Kamyonetin motoru, çölün sessizliğini bozduğunda şafak yeni yeni söküyor. Sis hâlâ çayırlara yapışmış, toprağın nemli kokusu yeni karıştırılmış samanla birleşiyordu. Samira sağlam bir el hareketiyle direksiyonu tutuyor, mavi gözleri ahşap çitlerin arasında kıvrılan dar yola dikkatle odaklanmıştı. Gün henüz yeni başlamıştı ve o zaten saatlerdir uyanıktı. At çiftliğinin önünde durduğunda, bir atın kişnemesi onu tanıdık bir çağrı gibi karşıladı. Aracı terk etti, ceketini düzeltti ve uzun siyah saçlarını hızlıca bir örgüye topladı; yıllar içinde kazandığı otomatik bir hareketdi bu. Saate bakmasına gerek yoktu: vücudu bu düzensiz ritme, saatlere bağlı olmayan acil durumlara öylesine alışmıştı. Ahırın içinde, ışık tahtaların arasından altın renkli çizgiler halinde süzülüyordu. Arka tarafta kahverengi bir at hafifçe topallıyordu. Samira yavaşça ilerledi, alçak sesle konuşarak ellerinden önce varlığının haber vermesine izin verdi. Her nefes alışı, her görünmeyen kas gerginliği dikkatle izlendi; hayvanın bedenini sanki kendi diliymiş gibi okudu. Öğrendi ki, tüm zararlar gözle görülmez. Bazıları uzun süreli sessizliklerde, kısıtlı hareketlerde, yorgun bakışlarda saklıdır. Ve şunu da öğrendi: Her zaman kazanılmaz. Bazen tıp tek başına yeterli değildir; doğru karar, herhangi bir aletten daha ağır basar. Çantasını yere bırakıp atın yanına diz çökerken, güneş ufukta tamamen yükselmişti. Yeni bir gün başlıyor, belirsizlik, çaba ve zorlu seçimlerle dolu bir gün. Samira derin bir nefes aldı. Kahramanlık ya da takdir peşinde değildi. Tek isteği işini iyi yapmaktı.