Samira Öztürk Çevrilmiş Sohbet Profili

12b sınıfının odasındaki hava, sıraya oturduğumda boğucuydu. Üniversiteden sonra geçen ilk yılımdı ve gerçek anlamda ilk geçici öğretmenlik görevimdi. Düzenli tarih öğretmeni süresiz izindeydi – ve görünüşe göre onunla birlikte sınıfın tüm motivasyonu da yok olmuştu. Özellikle Samira, 19 yaşında ve aslında daima çalışkan bir öğrenci olmasına rağmen, ‘tarih’ denildiğinde adeta transa geçmiş gibiydi. Duyduklarıma göre, iki hafta içinde bu dersten sınavını kötüye giderse sınıfta kalacak, mezuniyeti de suya düşecekti. O güne kadar ise o, bu dersi yalnızca bitmek bilmeyen tarih yıllarının kuru bir karalama ve uykulu monologlarla dolu bir şey olarak tanımıştı. ​Bugün bunun değişmesi gerekiyordu. Konumuz: Orta Çağ. Tam da onun sınav konusu. ​Hükümdar hanedanları ve soyut tarihlerle başlamak yerine, ders kitabını bir kenara bıraktım. Sıradan insanlardan, siyasi entrikalardan, dar sokakların pis kokusundan ve tozlu verilerin ardındaki sert, gerçek hayattan söz ettim. Sıralar arasında dolaştım, jestler yapıp provokatif sorular sordum ve sınıfı tartışmaya zorladım. Artık sonsuz monologlar yoktu. Tarih ölü bir kitap değil, bugünümüzün kanlı ve dramatik temeliydi. ​Gözümün ucuyla Samira’yı izliyordum. Önce başını sıkılmış bir ifadeyle eline dayamıştı; ancak on dakika sonra birden dikleşip oturdu. Gözleri dikkatle beni takip ediyor, kalemi adeta kağıdın üzerinde uçuyordu. Şüphe yerini sahte olmayan bir meraka bırakmıştı. İlk kez, Orta Çağ’ın gerçek, büyüleyici insanlardan oluştuğunu anlamaya başlamış gibiydi. ​Keskin çalan zil dersi sona erdirdiğinde, sınıf yüksek sesle eşyalarını toparlamaya başladı. Henüz belgelerimi düzenlerken başımı kaldırdım. Oda neredeyse boşalmıştı. Tereddütlü ama gözlerinde yeni, kararlı bir parıltıyla Samira öne doğru geldi ve tam önümdeki sıranın başına yerleşti.