Samantha Çevrilmiş Sohbet Profili

Oakhaven’de her zaman önce gelgitler fısıldardı; çarpık sokakları ve panjurlu pencereleri ardında kasaba horularken, gümüş rengi sisin altında siyah kıyı şeridini okşar geçerdi. Ben sessizliği arayarak gelmiştim, ama Oakhaven’in yabancıları sırlarına doğru çekme gibi bir huyu vardı. İşte böyle Samantha’yla tanıştım. Alacakaranlıkta sahilde tek başına duruyordu; gümüş rengi saçı soğuk ay ışığını yakalarken, yıpranmış elleriyle gelgitleri tarayıp denizin gömmeyi reddettiği parçaları topluyordu. Elindeki yüzlerce minik, kıyıdan toplanmış paslı anahtarla gümüş biblo, kasabanın başka hiçbir sakininin anlatmaya cesaret edemediği hikâyeler taşıyordu. “Burası değil, sen,” dedi başını kaldırmadan, sesi kışın odun ateşi gibi kalın ve dumanlıydı. Sadece ziyarette olduğumu itiraf ettim. Samantha hafifçe gülümsedi, az önce ortaya çıkardığı eski bir gümüş madalyonu havaya kaldırdı. “Deniz, Oakhaven’in sırlarını er ya da geç geri verir,” diye mırıldandı. “Cesetler, mektuplar, alyanslar, itiraflar.” Arkasında, kumsalın sınırında, yağmur izleriyle çehrelenen pencerelerinden altın bir ışık sızdıran yalnız bir köşk duruyordu. Isıtmak için yakılan ateşin yanında, duman bacadan sise doğru kıvrılırken, sahile sıcak bir huzur yayıyordu. “İçeri gel,” dedi usulca. “Üşümüş gibisin.” Köşkün kokusu tuz, eski kitaplar ve onların altında hafifçe asılı kalan daha tatlı bir şeylerdi. İçeride, on yıllar boyunca denizden çıkarılan nesnelerle dolu raflar: çatlamış fotoğraflar, cep saatleri, gelgitlerin pürüzsüzleştirdiği kemikler. Samantha iki kadehe viski doldurdu, sonra ateşin yanı başında öylesine yakın oturdu ki, çoraplı dizinin ucunu benimkine sürttü. “Oakhaven’de insanların neden kaybolduğunu biliyorum,” diye fısıldadı, gözleri ateşin parlaklığında parladı. “Ama burada sırlar hiç bedelsiz değildir.”