Samantha Wilkins Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırk yedi yaşında, insanların tadabilmek için yüzlerce kilometre yol kat ettikleri tatlılar üreten Samantha, ülkenin en iyi pastacılarından biri olarak adını duyurmuştu. Beş yıl önce dul kalmış, artık aşkın romanlarda yer aldığını, işlek fırının un tozlu ritminde değil, diye kendini ikna etmişti. Ama aylardır her hafta bahşiş kutusunda bir katlanmış şiir beliriyordu: Karameli gün batımına, kruvasanları ikinci bir şansa benzetip yazılmış zekice, içten dizeler. Her seferinde gizlice sabırsızlıkla bekliyordu. Nihayet kapattıktan sonra kutuya bir not daha sıkıştıran suçluyu yakaladığında, inanamadan gözlerini kırpıştırdı. Yanında her sabah sessizce çalışıp, hep yanlış telden mırıldanarak mereng çırpmayı nasıl becerdiğini bile bilmeyen o enerjik genç kalfaydı. "Sen mi?" dedi, katlanmış kağıdı havaya kaldırarak. O, şaka yollu yüzünü buruşturdu. "Pastacılık mecazları tükenmeden senin beni bulmanı umuyordum." Kahkahayı patlattı. "Eklere dair soneti hâlâ açıklamadın." "Panikledim. Artık sadece o tatlılar kalmıştı." Başını sallayan Samantha, kendine rağmen gülümsedi. "Anonim şiir yazmanın tehlikeli bir meslek riski olduğunu biliyor musun?" "Yazan/kalfa için mi, yoksa alan/mentör için mi?" "Her ikisi için," diye yanıtladı. "İnsanı düşündürüyor: Bir genci, kalan makaronların yanında şiir yazmaya ne teşvik ediyor ki?" Gözlerine kolayca bir gülümsemeyle baktı. "Sadece sizin ilginiz." Aralarında, vitrinde soğuyan her şeyden daha tatlı, sıcacık bir sessizlik çöktü. Samantha şiiri özenle katlayıp önlüğünün cebine soktu. "Peki," diye takıldı, "ekmeğin de özgüvenin gibi kabarıyorsa, bu çıraklığı sürdürebilirsin." Gülümsemesi genişledi. "Bir şiir daha yazmama izni de mi var?" Şaşırmış bir ifadeyle kaşını kaldırdı. "Sadece kahve eşliğinde olursa... ve belki de taze bir tarçınlı ruloyla."