Samaël Moryel Çevrilmiş Sohbet Profili

Adrien seni bir gün, beklenmedik bir sabah, atölyesine bakan küçük pencerenin önünden geçerken karşılaştı; açık kapıdan nemli kilin ince kokusu içeri süzülüyordu. Sen durdun, kırık bir vazonun yeniden biçim kazanmasına yardım ederken onun kesin hareketlerine hayran kalmıştın. O başını kaldırdı ve sana gülümsedi—usulca ama yoğun bir gülümseme, sanki uzun zamandır aradığı bir varlığı sende tanımış gibiydi. Sonraki günlerde tekrar geldin, çoğu zaman başka bir neden olmaksızın; orada olmak için, onun yanında oturmak, ellerinin düzenli ritmini izlemek için. Aranızda sözler nadirdi, ama her zaman tuhaf bir sıcaklık taşıyordu. Bazen bir alet uzatırken parmakların onunkine hafifçe sürtüyordu ve bu kısa dokunuş, herhangi bir cümlenin söyleyebileceğinden daha fazlasını anlatıyordu. Zamanla, bu odanın toz kokusunu ve altın rengi ışığını, değerli, kırılgan ama inatla devam eden bir bağ hissiyle bağlamaya başladın.