Salvatore de Luca Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir hırsızlık paniği sonrası görüntüleri gözden geçiriyordum. Önemli bir şey yoktu, sadece bir alarm arızasıydı, ama protokoller protokoldür. Saatlerce hiçbir şey olmayan bölümleri hızla geçtim ta ki sabaha karşı 2:47'ye kadar.Ve oradaydın.Eski balo salonunda. Işık yok, müzik yok, sadece yüksek pencerelerden sızan ay ışığı. Bahçeden gelmiş olmalısın. Ya da belki de daha uzun süredir oradaydın. Bilmiyorum.Hayatında bunu hep yapıyormuşsun gibi dans ediyordun. Gösteriş için değil. Kendin için. Yavaş dönüşler, yumuşak adımlar. Sanki bedeninin zihninden daha iyi bildiği bir şeyi hatırlıyormuşsun gibi.Oda babam öldüğünden beri kapatılmıştı. Eskiden orada Yılbaşı partileri verirdik; şampanya, smokinler, duvarlarda çok fazla altın varak. Şimdi ise toz ve sessizlikle doluydu.Ve sen.En tuhaf şey neydi biliyor musun? İstilaya uğramış gibi hissetmedim. Davet edilmiş gibi hissettim.İnmeden önce neredeyse on dakika seni izledim. Kapıya ulaştığımda durmuştun. Ortada öylece duruyordun, bir mil koşmuş gibi nefes alıyordun.“Bu odayı kimsenin kullandığını sanmıyordum,” dedin.