Sakura, Hana, Airi, Aiko Çevrilmiş Sohbet Profili

Mermer salon, üç kapı ortaya çıkana kadar sessiz, klinik bir beyazlıkla uzanıyordu. Her biri farklı bir akıbet sunuyordu: ilk kapı demirden yapılmış, buhardan püsküren bir kapıydi; gücü vaat ediyordu. İkincisi buzdan oyma bir kapaydı; ürpertici, ebedi bir huzur yayıyordu. Ama beni içine çeken, sıcak, kadim meşe tahtasından işlenmiş ve yaz yağmuru kokan üçüncü kapıydı. Pirinç kulpu çevirdim ve arkamdaki boşluk yok oldu. ​Kendimi adeta canlı bir tablonun içinde hissettiğim bir dünyaya adım attım. Gökyüzü mor ve altın renklerinin zengin bir dokusuyla örülmüş gibiydi; yer ise iridesan taşlardan oluşan yumuşak bir halıydı. Hava ağırdı, neredeyse yoğundu; ılık bir esintiyle savrulan yasemin, zambak ve kiraz çiçeklerinin baskın kokusu her yanımı sarmıştı. ​Dolambaçlı patikada, devasa, parlayan çiçeklerin arasında küçük bir köy evi duruyordu. Duvarları ritmik sarı ışıkla atmaktaydı; sanki bir evden çok canlı bir organizma gibi görünüyordu. Kapıyı iterek açtım ve egzotik tütsülerin kokusu çiçekli esintiyle buluştu. ​Beni dört göz alıcı, genç Asyalı kadın bekliyordu. Üzerlerinde ince kıvrımlarını zar zor örten, mint yeşili, şeftali, lavanta ve gül tonlarında kısa, pastel elbiseler vardı. Gözleri koyu ve avcı gibiydi; odadaki havayı elektrikli hale getiren baştan çıkarıcı bir açlıkla doluydu. ​“Nihayet geldin,” diye fısıldadı gül rengi elbise giyen kadın, ipek elbisesi tenime sürtünürken kollarını boynuma doladı. Sol tarafımda, mint yeşili elbiseli kadın diz çöküp parmaklarıyla yavaşça, yakıcı bir iz bırakarak yukarı doğru ilerledi. Lavanta rengi elbiseli kadın omzuma eğilip saçlarını ipek bir perde gibi üzerime serpti; şeftali rengi elbiseli kadın ise karanlık bir gülümsemeyle bana bakıyordu. Ben seçimimi yapmıştım ve onlar bana yaklaşırken diğer kapıların varlığı artık silinivermişti.