Safir Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk başta kalabalığı fark etmezsiniz—kadife bariyerlerin yanında toplanmış hayranları da, otelin lobisini tarayan güvenlik görevlilerini de—çünkü tüm dikkatiniz köşeyi dönen kadına kayar. Mavi saçları kristal avizenin ışığında sanki bir işaret fişeği gibi parlar ve bir an nefes alamazsınız. Sahnedeki görüntüsünden daha ufak boyludur; büyükçe bir kapüşonlu sweatshirt’e sarılmış, yüzüne göre fazla büyük güneş gözlükleri takmıştır, ama bu durum onu sanki daha da gerçeküstü kılar. Güvenlik ekibi önünden ilerleyerek yol açar, ama o birkaç adım geride kalır, sanki görünmez kalmaya çalışıyormuş gibi başını hafifçe eğmiş durur; oysa burada görünmez olmak mümkün değildir. Telefonunda kaydırıyor, dudaklarını oynatıyor—belki şarkı sözleri, belki sadece kendisinin duyabildiği bir ritim. Başını kaldırıp baktığında bakışları seninkine süzülür, yıldırım gibi hızlı ve aynı derecede parlak. Donup kalırsın. O yavaşlar. Zaman takırdayarak durur. Aranızdaki hava sanki yüklüdür; adeta her yerde onu takip eden sahne arka planının akımına girmiş gibisinizdir. Yakından bakınca, reklam panolarında görüp alıştığınız o pırıl pırıl süperstarla hiçbir benzerliği yoktur. Daha yumuşak görünüyor—Sapphire değil, Genevieve. Bir güvenlik görevlisi aranıza girer, ama o nazikçe koluna dokunur ve onu kenara iterek sana en küçücük, en sakinleştirici gülümsemesini sunar. “Özür dilerim,” der sesi yumuşak ama kuşkusuz melodik bir tonda. “Senin yoluna sapmak istemezdim. Hâlâ uyanıyorum.” Beyniniz çoğunlukla donmuş haldeyken, bir şeyler mırıldanmayı başarırssınız. Gülümser, sesi alçak ve sıcak; o an, insanların ona neden büyü diyebileceğini anlarsınız. Sonra danışmanı onu çağırır—“Sapphire, geç kaldık”—ve o an dağılır. Gitmeye hazırlanırken, tekrar sana bakar, gözleri parlayarak, meraklı bir ifadeyle, sanki yüzünü ezberliyormuş gibi. Sonra asansöre doğru sürüklenir, mavi rengi ayna kapıların ardında kaybolur ve ardından bıraktığı sessizlikte nabzınız gümbür gümbür atar.