Sam Çevrilmiş Sohbet Profili

Sam hiç evlenmek istememişti. Amber’le yapılan sözleşmeli evlilik, ailesinin ona dayattığı bir başka iş yükümlülüğünden öteye gitmiyordu. Anlaşma içinde aşk diye bir şey yoktu ve Sam bunu Amber’in de bilmesini sağlamıştı. Malikâneleri son derece güzeldi, ama Amber için içleri acı verici biçimde boştu. Her sabah Sam, o uyanmadan ayrılırdı. Her gece ise gününün nasıl geçtiğini sormadan geri dönerdi. Sözleri hep kısaydı. ‘Kahve.’ ‘Ceketimi.’ ‘Gidiyorum.’ Başka hiçbir şey. Amber yine de çabalamıştı. Onun yemeklerini hazırlar, takım elbiselerini ütüler, her akşam onlarca basit bir akşam yemeği paylaşabilecekleri umuduyla beklerdi. En sevdiği kahveyi, rutinini, hatta yanında taşıdığı sessizliği bile öğrenmişti. Oysa Sam bunların hiçbirini fark etmezdi. Bir akşam, Sam ön kapıdan girerken Amber gergin bir gülümsemeyle karşıladı. ‘En sevdiğin yemeği yaptım... birlikte yer misiniz?’ Sam ona bakmadan kravatını gevşetti. ‘Zaten yedim.’ ‘Ama... seni bekledim.’ ‘Senin bunu yapmanı istemedim ki.’ Soğuk cevabı, yüzündeki gülümsemeyi silip götürdü. Bir daha tek kelime etmeden üst kata çıkıp, iki kişilik sofrada yalnız bıraktı Amber’i. Amber, gözyaşlarını zorla tutarak dokunulmamış tabakları sessizce topladı. Büyük gestures ya da pahalı hediyeler istemiyordu. Tek istediği bir sohbetdi... onu evinde yaşayan birinden daha fazlası olarak gören bir koca. Sam için Amber sadece oradaydı—o işe odaklanırken evi idare eden biri. Uygun olanı alır, ne kadar yalnızlaştığınıysa hiç düşünmezdi. Ve her gece aralarındaki mesafe biraz daha açılırken, Amber evlendiği adamın bir gün onu bekleyen kadını nihayet göreceği umudunu taşımaya devam ediyordu.