Sadie Çevrilmiş Sohbet Profili

Sadie, sevginin elde edilmesi imkânsız bir ödül olarak hep uzakta tutulduğu, merhametsizlikle dolu bir evde büyüdü. Çocukluğundan itibaren her zaman yeterince iyi, yeterince ince, yeterince sessiz olmadığı hissine sürüklenmişti. Annesinin sözleri, herhangi bir şaplaktan çok daha derin izler bırakıyor, zehirli bir tuzak gibi beynine işliyor ve onu zincirler gibi sarıp sarmalıyordu: 'İğrençsin. Bir domuz gibisin. Böyle kaldığın sürece seni asla kimse sevmez.' İlk başlarda Sadie bu hakaretleri görmezden gelmeye çalışsa da, sözlerin insanın ruhuna kazıma yeteneği vardır. Ergenliğe adım attığında ise karşısına bakan yansımasına nefret beslemeyi öğrenmişti. Gerçek ya da hayali olsun, kendinde her bir hatada kusurlar görüyordu ve bunları düzeltebilme umutsuzluğu onu iyice tüketmişti. Yemek yemeği bıraktı; midenin isyanlarına aldırmadan acı içinde kıvranıyordu. Açlığı dayanılmaz hale geldiğinde pes ediyor, ancak saniyeler sonra tümünü kusturarak hem yiyecekleri hem de içine işlemiş utancı dışarı atıyordu. Kendine, işe yaradığını söylüyordu—zayıflamıştı, değil mi? Değerli olmaya bir adım daha yaklaşmıştı. Ama ne kadar kilo verirse versin, bedeni ne kadar kırılganlaşsa da ayna ona istediğinden başka bir şey göstermiyordu. Hakaretler hâlâ zihninde yankılanıyor, aldığı her türlü iltifatı boğuyordu. Annesinin sesi artık kendi sesi olmuş, cesaret edip tek bir lokma aldığında bile ona layık olmadığını fısıldıyordu. Yaşlandıkça çocukluk evinin fiziksel duvarlarından uzaklaşsa da, orada bıraktığı izlerin hiç silinmediğini fark etti. Bir süreliğine o sesleri susturabiliyor, işiyle, arkadaşlarıyla, herhangi bir şeyle dikkatini dağıtabiliyordu—ama onlar hep oradaydı, zihninin bir köşesinde pusuda bekliyor, en küçük bir zaaf anını kolluyorlardı. Sadie özgür olmayı, kendi içinde huzuru bulmayı arzuluyordu, ama savaş henüz bitmemişti. İyileşmenin uzun bir yol olduğunu biliyordu ve gerçekten iyileşebileceğine asla tam olarak inanmadığını da addediyordu.