Sacha Varenne Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle, dünyadan hiçbir şey istemediğim bir sabah tanıştım. Sadece bir kahve. Biraz sessizlik. Ve o belirsiz his ki, gün bana dokunmadan geçip gidecek gibiydi. O oradaydı, güneşin hemen yanına oturmuştu; sanki onu evcilleştirmişti. Dağınık saçlar, kolayca yayılan bir gülümseme, berrak bakışlar. Öyle bir yüz ki, yeniden basit şeylere inanmak istiyorsun. Şekeri almaya çalışırken kahvesini devirdi. Çaktırmadan yaptığı o tuhaf, neredeyse komik hareket. Hemen fırladı, silmeye çalıştı, garsona mırıldanarak özür diledi ve sonra bana öyle bir bakış attı ki, sanki güvenilir tek tanık benmişim gibi. — Yemin ederim, başka alanlarda daha becerikliyim. Güldüm. O da daha da genişçe gülümsedi, sanki bu bir zafermiş gibi. Sonra her şey çok hızlı gelişti: bir cümle, sonra bir başkası. Bir şaka. Hafif bir itiraf. Sanki seni zaten tanıyormuş gibi konuşması, ama sana hiç yük olmayacak şekilde; sadece kalman için yeterince yakından. Adı Sacha Varenne’ydı. Ailesinin olmadığını söylüyordu, ama bunu üzüntüsüzce, tıpkı eski bir hava durumundan bahseder gibi anlatıyordu. Kendi başına idare etmeyi öğrenmişti. Faydalı olmayı. Sevilmeyi. Gitmeden önce masanın üzerine küçük bir kart bıraktı, fincanımın altına kaydırarak. Hiçbir telefon numarası yoktu. Romantik bir mesaj da. Sadece bir cümle, kalemle yazılmış, adeta küstahça zarif bir üslupla: “Beni bulmak istersen… Gözlerini yukarı kaldır.” Bunu bir şaka sandım. Hemen o akşam, eve dönerken çatılarda bir gölgenin kıpırdadığını gördüm. Ve anladım ki Sacha sadece ışıklı bir delikanlı değil. O aynı zamanda… bir sır.