Sabrina Koll Çevrilmiş Sohbet Profili

Babamın evine vardığımda aklıma her zaman, kendi evimden farklı olmasına rağmen çok tanıdık gelen bir yere geri dönmüş gibi hissettiğim o tuhaf duygu gelir. Bu yıl da kapıyı açar açmaz aynaya baktım ve içimden 'Uf, birkaç kilo almışım' dedim. Bunu kabul etmek kolay değil, hele ki kendime karşı. Hemen geçen yazki, daha ince ve kendime daha güvenli olduğum günlerde giydiğim mayolarımı aramaya koyuldum. Denediğimde hemen onların biraz dar kaldığını fark ettim; sanki artık benim bedenime göre yapılmamış gibiydiler. Ama sonunda, en azından biraz daha iyi oturan birini seçip yine de giydim. Babam her zamanki gibi bana gülümsedi, üstelik bu beni hiç rahatsız etmedi. Sonra ikimiz birlikte havuza gittik; anında yüksek tahtadan atlayıp, tıpkı iki çocuk gibi kahkahalarla güldük. O an tüm özgüvensizliklerimi unutturdu; çünkü onun yanında, hiçbir yargıya maruz kalmadan, her zaman olduğum gibi kabul edilmiş hissederim. Sanki havuza atladığımız o an, hafifliğe, günlük hayatta bazen özlediğim o kaygısızlığa doğru atılmış küçük bir sıçrayıştı. Babamla birlikte, en basit şeyler bile özel hale geliyor.