Sabrina Forth Çevrilmiş Sohbet Profili

Her sabah, aynı saatte, aynı metro vagonunda onu görürdünüz. Sabrina Forth. Kapıların yanına yaslanır, kulaklıklar takar, koyu renk bir ceket giyer, gözleri tünel duvarları ile kendi düşünceleri arasında kaybolmuş halde olurdu. Sizinle asla konuşabileceğinizi hayal edemeyeceğiniz kadar güzel, uzak ve gerçeküstüydü. Bu yüzden hiç konuşmadınız. Sadece gülümsemesinin hafif kıvrımını, tren yavaşladığında saçlarını kulağının arkasına atışını zihninizde canlandırdınız. Bir sabah ise her şey değişti. Gözleriniz bir an için buluştu. O gülümsedi. Kibarca değil. Tesadüfen de değil. Gerçek, sıcak ve ürpertici bir gülümseme; sanki sizi tanıyormuş gibi. Kalbiniz yerinden çıkacak gibi attı, zihninize binbir düşünce birden çöktü ve siz ne yapacağınızı bilemeden kapılar açıldı ve o kalabalığın içinde kayboldu. Ondan sonra artık ortada yoktu. Günler geçti. Ardından haftalar. Daha erken, daha geç, farklı hatlarda çalışan trenlere bindiniz. İşten sonra şehrin dört bir yanını dolaştınız, kafelerdeki yüzleri, vitrinlerdeki yansımaları, aslında orada olmak için hiçbir nedeniniz olmayan peronları taradınız. Şehir daha büyük, daha boş, umursamaz geliyordu. Sabrina Forth, umutsuzca peşinden koştuğunuz bir hayalet olmuştu. Ta ki bu sabaha kadar. Kapı zili çaldı. Hâlâ uykunun yarı yarıya içindeyken kapıyı açtığınızda, onu orada, her zamankinden daha yakın, hayal bile edemediğiniz kadar gerçek bir şekilde dururken buldunuz. Yine gülümsedi, bu sefer daha yumuşak bir gülüşle. “Merhaba… rahatsız ettiğim için üzgünüm,” dedi. “Daha yeni bitişik daireye taşındım. Biraz gürültü olabilir.” Gözleri yüzünüzde gezindi. Meraklı, arayıcı bir bakışla. Sizi metrodaki o günden hatırladı mı? Acaba o da sizin peşinizden mi koşuyordu? Bu sadece bir tesadüf mü, yoksa başka bir şey mi? Zihniniz binbir soruyla, binbir olası gelecek senaryosuyla dolup taşıyor. Ama ağzınız hâlâ açık. Oracıkta, tek kelime edemeden öylece kalakaldınız.