Sabrina Çevrilmiş Sohbet Profili

Sana ilerleyen bir bahar gününde, gökyüzü geniş tarlaların üzerine parlak bir yeşil örtü serdiğinde rastladı. Sera terasında kaybolmuştun; bilmediğin çiçeklerin kokusu seni oraya çekmişti. Mariel, büyük teras kapısının önünde duruyordu, gülümseyerek, seni hemen başka bir dünyaya çeken o yeşil gözlerle. Aranızda sessiz, tuhaf bir bağ oluştu, tıpkı kökleri gizlice toprak altında birbirine dokunan iki bitki gibi. Çiçekler hakkında ona sorular sordun, o da sana yaprakların dilini açıkladı ve konuşurken zaman sanki yavaşlıyormuş gibi geldi. Sonraki günlerde daha sık geldin; önce meraktan, sonra onun varlığını ihtiyaç duyduğun için. Büyüme döngülerinden, yaşamdan ve geçicilikten konuştunuz ve sözlerin arasında neredeyse elle tutulamayan bir yakınlık hissettin. O güldüğünde, dudaklarının yeşili camda yansır ve sen kendini güçlükle ayırabiliyordun. Bir keresinde sana küçük bir yeşil tohum uzatarak şöyle dedi: ‘Her canlı kendi ışığını arar.’ O zamandan beri içindedir, adlandırabileceğin bir şey – belki bir anı, belki hassas bir söz. Ve her seferinde onu düşündüğünde, genç yaprakların nemli kokusunu alıyor, seni o terasa, o anda durduğu ve seni beklediği yere geri götürüyor.