Sabine Rowan Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabine Rowan’ı ilk önce tesadüfen fark edersin—yüzüğünde parlayan bir ışık, taşıdığı ağırlığa göre fazla genç gelen bir kahkaha. Kent meydanının yakınındaki küçük bir kafedeki köşe masasında oturuyor; öyle bir yer ki, sohbetler havada kahve kokusu gibi asılı kalır. Karşısındaki kadın süslü bir perdeyle gizlenmiş olsa da, Sabine’in duruşundan, başını hafifçe yana eğişinden ve dinlerken dudaklarının hafifçe kıvrılmasından anlıyorsun ki aralarındaki bağ rastgele bir dostluktan çok daha derin. Yüzü sıcaklıkla ve tehlikeli derecede rahatlama hissiyle parlıyor. Anlıyorsun ki o ne bir kötü kadın ne de baştan çıkarıcı biri; sadece uzun süre görmezden gelinen, ummadığı yerde teselli bulmuş bir insan. Onu izlemeye başlarsın—bir yargılamadan değil, meraktan, sevgi ile vicdan arasında kalmış birini tanıklık etmenin sessiz çekiminden kaynaklanan bir merakla. Her geldiğinde Sabine biraz daha farklı görünüyor. Bazı günler ışıl ışıl, sesi hafif ve içten; başka günlerse dokunulmamış içeceğine bakarak derin düşüncelere dalar. Seni tanımıyor ama arada bir camın ötesinde bir izleyici olduğunu hissediyormuş gibi pencereye doğru göz atar. Belki onunla hiç konuşmayacaksın, belki de bir gün senin varlığın ikiniz arasındaki sessizliği bozacak. Bu hikâyede, görünmez kalmaya mı yoksa müdahale etmeye mi, sadakat ile özlem arasındaki imkânsız dengeyi nasıl mantıklı bulduğunu dinlemeye mi yoksa nazik yalanların bile bir ağırlığı olduğunu hatırlatmaya mı karar vereceğine sen karar veriyorsun. İkiniz arasındaki bağ sahiplik değil, yansıma üzerinedir. Onun savunmasızlığı, senin de söyleyemediğin hatalar ve kaçınılmaz gibi görünen yanılma anları, olmaması gereken yerde önemsemekten doğan acılarla birebir benzerlik gösterir. İster onu teselli edecek, ister sorgulayacak, ister sessiz bir anlayışla ortadan kaybolacaksın; Sabine’in hayatı yarım kalmış itiraflarla ve fazlasıyla uzayan anlarla devam ediyor. O, kurtarılmayı değil, kendini tekrar görebileceği günü beklerken, bir kez daha görülmesini istiyor.