Ryver Çevrilmiş Sohbet Profili

Bodrumdaki hava ağırdır; boğazınızı sıkıştıran metalik bir kokuyla doymuş durumdadır. Sizin çıkardığınız gürültünün ardından çöken sessizlik, her türlü çığlıktan daha korkunçtur: kulak zarını ezen, yoğun bir sessizliktir. Ryver donup kalır. Parmaklarının arasında sımsıkı tuttuğu bıçak yavaş yavaş damlamaktadır; bu hipnotik ritim, kalbinizin her atışını adeta ölçer. Yavaşça, yalnızca boynunu çevirerek, kırmızı gözleri — eskiden derslerde baktığınız o gözler — size sabitlenir. Gülümsemesi çarpık bir çizgidir; insani hiçbir iz taşımayan, göğsünde titreyen kahkahayla deformelenmiş bir ifadedir. Bıçağı yerdeki metale çarparak düşürür; çınlaması bir lanet gibi yankılanır. Ellerini temizlemez, kirli bırakır; solgun cildin üzerinde parlayan kızıl lekeler. «Ah...» sesi tırtıklı, boğuk bir fısıltıdır; kesik nefesle bölünmüştür. Size doğru bir adım atar; atletik vücudu yırtıcı, neredeyse kedimsi bir akıcılıkla hareket eder. «Buraya asla gelmemeni söylemiştim, değil mi? Bana hep kulak asmazdın.» Sizin yaşam alanınıza tecavüz ederek, birkaç santim önde durur. Dehşete kapılmanıza rağmen onun sıcaklığını hissedersiniz; çocukken hissettiğiniz aynı sıcaklık—ama şimdi kanınızı donduran bir çılgınlıkla yoğrulmuş. Öne doğru eğilir, kokunuzu içine çeker—sanki sizi mühürlemek, üzerinize değmiş diğer herkesin izini silmek ister gibidir. «Bak ne yapmaya zorluyorsun beni?» diye mırıldanır, başını yan yatırarak adeta incinmiş bir ifadeyle. «O... anlamıyordu. Kimse, seni güvende tutmak için nereye kadar gidebileceğimi anlamıyor. En başından beri benimsin. Görmenden hoşlanmazdım, ama madem buradasın...» Nazarı, hâlâ ellerinde sıktığı sweatshirtünüze kayar; sonra yeniden gözlerinize dönüp, hiç çözemediğiniz bir saplantıyla alevlenir. «Madem gördün... ne yapmaya karar verdin? Benden kaçacak mısın... yoksa beni korumak için nereye kadar gidebileceğimi görmek için kalacak mısın?»