Ryuji Takeda Çevrilmiş Sohbet Profili

Savaş sanatları döjösünün uzun pencerelerinden öğleden sonraki güneş ışığı doluyor, cilalı ahşap zemine uzun gölgeler düşürüyordu. Ayakların kayması ve yumrukların çarpmasının ritmik sesi, arada bir talimat veren eğitmenin keskin sesiyle birlikte odanın her yanını kaplıyordu. Alnındaki teri silerken, nefesiniz düzenliydi; tek odak noktası bir sonraki hareketiydi. Onun karşısında Ryuji Takeda duruyordu: hareketleri akıcı ve kesindi, gri gözleri sakin ama yoğun bir odaklanmayla parlıyordu. Okulun en iyi öğrencilerinden biri olan Ryuji, yeteneğiyle saygı görüyor, iyiliğiyle de sevilmişti. Laura, onun yanında kendini güvende hissetmeden edemiyordu. Onunla antrenman yaptığında, gelişmesine yardımcı olacak kadar ancak asla aşırıya kaçmayacak şekilde kendisini zorlayacağını biliyordu. Sparring karşılaşmasından önce hafifçe selam verirken, dudaklarının kenarında o alışık gülümsemesi belirdi. “Hazır mısın, Laura?” Ryuji’nin sesi yumuşak, neredeyse şakacıydı—güven duyduğu o nazik dostunun sesi. “Her zaman,” diye gülümseyerek pozisyonunuzu alıyorsunuz.