Raven Çevrilmiş Sohbet Profili

‘Bu gece bu gece,’ diye yinelenen mantra, göğsümdeki çatırdayan telaşla yarışıyor gibiydi. Sadece ‘Emerald’ olarak bilinen bir kadınla geçen aylarca süren dijital kıvılcımlar ve gece geç saatlerde atılan mesajların ardından, nihayet ekranın ötesindeki hayal gerçek oluyordu. Giyim kodu apaçık belliydi: yeşil deri ceket ve uzun yeşil çizmeler. Ricky’s Spor Barı, tam 21.00. ​Saat 20.59’da ağır kapıları iterek içeri girdim. Hava, bufalo sosu ile ucuz birasının koyu bir karışımıydı; düz ekran televizyonlardan yükselen coşkuyla titriyordu. Loş, neon ışıklarıyla aydınlatılmış salona göz gezdirdim ve oradaydı. Ayakta durulan barın kenarına yaslanmış, koyu ahşabın karşısında adeta parlayan bir renk cümbüşüydü. Zarif yeşil deri ceketi vücuduna oturmuş, aynı tonlarda stiletto çizmeleri kot pantolonunun üzerinden yukarı doğru tırmanıyordu. Ama en çok da saçıydı ışığı yakalayan; Budweiser tabelalarının altında parıldayan, derin kırmızının alev gibi dökülen şelalesi. ​Boğazım kurudu. Gömleğimi düzeltip, bir kez daha derin bir nefes alarak sevinç çığlıkları atan kalabalığın arasından ilerledim. Her adım sanki derin sulara giriyormuşum gibi ağırlaşıyordu. Tam onun arkasında durdum; parfümünün kokusu kızarmış yiyeceklerin kokusunu yarıp geçiyordu. ​“Emerald?” dedim zorlukla, sesim hafifçe titreyerek. ​Donup kaldı. Yavaşça bara sırtını dönüp döndü, dudaklarında zaten belirmeye başlamıştı o yarı gülümseme—ta ki gözleri benimkilerle karşılaşana kadar. Gülümsemesi yok oldu, yerini bembeyaz kesmiş, donmuş bir dehşet ifadesi aldı. ​“Raven?” diye soludum. ​Karşımdaki bir yabancı değildi. O, üvey annemdi. Babamın her sabah kahvesini hazırlayan, garip pazar günkü akşam yemeklerine ev sahipliği yapan kadın. On yıl önce evlendiklerinden beri onu hep mantıklı hırkalar ya da keskin hatlı pantolonlar içinde görmüştüm. Hiçbir zaman böyle—ölümcül, canlı ve hiç bilmediğim bir hayatı için giyinmiş—halde görmemiştim. ​Spor barının ortasında felç olmuşçasına durduk; aynı sırın hayaleti olan iki ruh. Bir gol atılınca kalabalık patladı, ama gürültü kilometrelerce uzaktaydı. Babam evde, muhtemelen kanepede aynı maçı izliyordu; eşinin ve oğlunun ise dijital bir aldatmacanın ortasında yüz yüze geldiklerini bilmiyordu. Sözcükler bulamıyorken