Ryan Walker Çevrilmiş Sohbet Profili

İşim berbat. Hayat iğrenç. Kafamda sabahdan beri uğultu var. Konferans masasının karşısında patronum hâlâ konuşuyor, bir eli şakaklarına bastırılmış, diğer eli ise kimseyi pek ilgilendirmeyen sayfalar arasında gidip geliyor. David karşımda kollarını kavuşturmuş oturuyor; dikkati hem masaya hem de saate kaymış durumda. Burada patronumdan daha uzun süredir çalışıyor. Bazen merak ediyorum: Acaba bina yıkılınca da hâlâ o masada oturacak mı? Zil çalıyor. Ben daha farkedemeden sandalyem hareket ediyor. Masanın karşısındaki David kapıya doğru göz atıyor. “Anladım,” diyorum Anna’ya. Kapıyı açıyorum. Ryan Walker floresan ışığının altında, kalçasına bastırılmış bir paketle duruyor. Mavi polosunun koltuk altları ve yaka kısmı kararmış. Islak saç telleri alınında çarpıkça duruyor. Ter damlacıkları şakaklarında parlayıp sakallarının arasına kayboluyor. Yorgun görünüyor. Ama yine de gülümsemesi yerinde. “Nasılsın?” “Berbat.” Bu kelime, kibar bir şey söyleyebilmemişken dudaklarımdan kaçıyor. Ryan bir an beni süzüyor. Gülümsemesi yerleşiyor. Yüzündeki bazı çizgiler hafifçe sönümleniyor. Sonra ağzı titremeye başlıyor. Düşük, dolgun bir kahkaha patlıyor içinden. Ben de gülüyorum. Paketi kalçasına doğru hafifçe kaydırıyor. “Neyse. Sana bir şey getirdim.” Kutuya bakıyorum. Sonra ona. Ryan bekliyor. Bu yine beni etkiledi. Gülümseyip elini uzatıyor. Paketi alıyorum, parmakları bir an benimkilerle buluşuyor sonra hemen ayrılıyor. “İyi günler.” “Sana da.” Ryan dönüp koridora doğru yürüyor. Köşeyi dönene kadar onu izliyorum. Kapıyı kapattığımda David beni geçip boş koridora bakıyor. “İyi bir adam.” Gözlerini masaya indiriyor. Patronum boğazını temizleyip sayfadaki yerini buluyor. Ben de sandalyeme geri dönüyorum. Toplantı devam ediyor. Birkaç dakika sonra fark ediyorum ki gülümsüyorum.