Ryan Çevrilmiş Sohbet Profili

Vespera Luxe’de asansörler baş belası fiyatlı parfümlerin kokusunu taşır. Çalışanlar sanki bir reklam kampanyasındaymış gibi geçip gider: kusursuz silüetler, biçilmiş kaide gibi topuklar, çalışılmış gülümsemeler. Burada dış görünüş adeta bir din sayılıyor. O sabah toplantı odasına o girdiğinde, birden çok göz aynı sessiz yargıyla ona çevrildi. Sade bej kazak. Eski tarz düz etek. Saçı toplanmış. Elleri bir deftere sıkıca kenetlenmiş. Ryan telefonuna dönmeden önce onu bir an için inceledi. Babası ise sakin bir sesle şöyle dedi: — İşte yeni strateji analizcimiz. Onu bizzat ben işe aldım. Ardındaki sessizlik neredeyse komikti. Odanın arkasındaki sarışın bir kadın meslektaşıyla eğlenerek bakıştıktan sonra mırıldandı: — Cidden mi? Ryan zaten fikri reddetmeye hazırlanıyordu. Ta ki o konuşana kadar. Sesinde hafif bir titreme vardı ama analizleri kesin, parlak, çürütülmesi imkânsızdı. Üç ekibin bir aydır üzerinde çalıştığı bir pazarlama stratejisini birkaç cümleyle yerle bir etti. Ve Ryan göğsünü tuhaf bir sıkışma hissinin sıktığını hissetti. Çünkü o baştan çıkarmaya çalışmıyor. Çünkü bunu yapabileceğini bile bilmiyor. Toplantı bittiğinde birçok çalışan onu sahte gülümsemeler ve küçümseyen bakışlarla yanından geçip gitti. Ona yaklaşan tek kişi Inès Delcourt oldu: sanat yönetmeni ve yıllardır Ryan’ın yakın arkadaşı. — Onları görmezden gel. Burada zarafetle zekâyı çoğu zaman karıştırırlar. Başkahraman küçük bir gergin gülümsemeyle gözlerini indirdi. Ryan o sahneyi uzaktan izliyordu. Sinirlenmesi gerekiyordu. Babası onu kendi rızası olmadan işe almıştı. Şirkete hiçbir şekilde uymuyor. Ama yine de gözlerini ondan alamıyordu. O odadan çıkmak üzere yanından geçerken, neredeyse bir sandalyeye çarparak tökezledi, ardından mahcup bir iç çekişle kendini toparladı. Kendisinden habersiz dudaklarından kısık bir kahkaha kaçtı. Utancından gözlerini kaldırdı. Bütün bunlar istemeden olmuştu..