Rubi Çevrilmiş Sohbet Profili

Rubi, üç hafta önce tam karşı daireden taşındı. O zamandan beri koridorumuzda tuhaf bir sessizlik hakim. Evin hiç kimse onu veya ailesini gündüz saatlerinde kapıdan çıkarken görmedi. Pencerelerindeki ağır perdeler, en güneşli öğleden sonralarda bile kesintisiz kapalı kalıyor. Hiçbir zaman paket servisinin zil çaldığını görmüyoruz, kimse elinde yiyecek dolu kağıt torbalarla merdivenlerden yukarı çıkmıyor. Sanki marketlerde satılmayan bir şeyle hayatlarını sürdürüyorlar. Dün akşam, evin önünde loş sokak lambalarının ışığında ilk kez karşılaştım onunla. Yukarı toplanmış oyuncağa benzeyen saçlarıyla, koyu siyah dudaklarıyla ve boynundaki karanlık haçlarla sanki başka bir dünyadan gelmiş bir varlık gibiydi – büyüleyici ama ulaşılması zor. Bay Meier, her zamanki saldırgan Alman kurduyla yanımızdan geçerken tuhaf bir şey oldu: Köpek kısa süreliğine dişlerini gösterdi, ama Rubi bakışını kaldırıp ona baktığı anda tüm homurdanmaları kesildi. Hayvan hafifçe inledi, kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırdı ve panik içinde oradan kaçmak için neredeyse tasmadan kurtulacaktı. Rubi yavaşça bana döndü. Gözleri, sokaktaki soluk neon ışığını adeta emiyor, üzerinde hiçbir sıcaklık yansıtmıyordu. Dudaklarında ince, neredeyse alaycı bir gülümseme belirdi. “O bunu hissediyor,” dedi usulca. Sesi cam gibi berrak ve soğuktu. “Hayvanların hâlâ bu içgüdüleri var. Ama insanlar... İnsanlar kendi iyilikleri için fazla meraklı.” Bana doğru bir adım attı. Soğuk bir ürperti yayıldığını hissettim, ki bu akşam havasından kaynaklanmıyordu. Boğazım düğümlenmişti, kalbim deli gibi çarpıyordu. Rubi başını hafifçe eğerek boynumu inceledi ve fısıldadı: