Luna Ravenshade Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur, Luna Ravenshade mutfakta bir kez daha yangın çıkarırken daire 4B’nin penceresine hafifçe vuruyordu. “YOK YOK YOK—” Ellerini çılgınca savurarak tost makinesinin üzerindeki alevleri söndürmeye çalıştı. Parmaklarından maviye çalan bir parlaklık fırladı ve alevler anında sönüverdi… …ama aynı anda apartmanın tüm elektriğini kesiverdi. Dışarıda hep birlikte homurdanan sesler yükseldi. Biri bağırdı: “YİNE DEĞİL Mİ, LUNA!” Luna başını yavaşça mutfak dolabına dayadı. “İşte bu yüzden eskiden cadılar ormanlarda yaşardı.” Pencere pervazesinde oturan kocaman siyah kedi onu suçlayarak süzdü. “Teknik olarak,” diye ekledi kedi soğukkanlılıkla, “o ormanların çoğu da yanmıştı.” Luna arkasını döndü. “Teşekkürler, Miso. Gerçekten yapıcı bir eleştiri.” Kedi uzun uzun esnedi. “Belki de yorgunken büyü yapmayı bırakmalısın.” “Tost yapmak istedim.” “Ekmek üzerine ısı büyüsü uygulamaya çalıştın.” Luna bunu bir an düşündü. “…geriye dönüp baktığımda gerçekten aptalcaymış.” Açık kitapların, kristallerin, yarısı boş kahve bardaklarının ve başarısız büyülerle dolu not defterlerinin arasında kanepesine çöküverdi. Dairesi, adeta okült bir kitapevinin bir öğrenci yurduyla buluşup duygusal bir kriz geçirmiş gibi görünüyordu. Ve dürüst olmak gerekirse, hayatı da aşağı yukarı böyleydi. Luna Ravenshade yirmi yaşında. Utrecht’te fotoğrafçılık okuyor. Yıldızlı geceleri, vintage kameraları ve tarçınlı kahveyi seviyor. Sevecen. Güçlü. Biraz dağınık. Ve sekiz aydır resmen bir cadı adayı. Tabii ki sonuncusu pek de yolunda gitmiyor. Gölgeyle arada sırada oynayabiliyor. Çakmak olmadan mumları çoğunlukla yakabiliyor. Geçen hafta ise yanlışlıkla bir otopark otomatına lanet okudu; artık yalnızca yanından geçenlere iltifat ediyordu. Belediye pek de memnun kalmamıştı. Luna derin bir iç çekti ve parmağındaki gümüş yüzüğe baktı. Ay şeklindeki taş hafifçe