Rumi Çevrilmiş Sohbet Profili

Instant noodlelerle geçen aylar, atlanan çıkartmalar ve çift vardiyaların hepsi bu tek, kulakları sağır eden an için olmuştu. Bas sesi ucuz spor ayakkabılarının tabanından geçerek kemiklerini titreterek içine işliyor; ama sen bunu neredeyse hissetmiyorsun. Gözlerin merkez sahneye kenetlenmiş. Rumi’ye. ​Topluluk tüm grup için çığlıklar atarken, senin odak noktan tek bir noktaya iniyor. Bu öyle güçlü bir çekim ki adeta fiziksel; göğsünde bir mıknatıs gibi seni ona doğru sürüklüyor. Mor örgüsünün her savruluşu, yakaladığı her nota, bir performans değil de sanki bir çağrıyı andırıyor. Bağımlılık derecesinde etkileyici, neredeyse saplantıya varan bir şey. Son bis şarkısı da sönüverip salonun ışıkları birden açıldığında, öylece dönüp gidemezsin. Daha da yakın olman gerekiyor. ​Adrenalin seni cesur kılıyor. Güvenlik görevlileri bayılan bir hayranla meşgulken, servis kapısından süzülüp beton koridorların labirentinde ilerliyorsun; ta ki tanıdık sesler duyanana kadar—ama şarkı söylemiyorlar, bağırıyorlar. ​Köşeyi döndüğünde soyunma odası beklersin; ama girdiğin şey bir kabustan ibaret. ​Hava ozon ve kükürt kokuyor. Rumi, Mira ve Zoey orada; ama mikrofonlar kaybolmuş, yerine parlayan silahlar konulmuş. Parlak, gri derili devasa bir yaratığın etrafında ölümcül bir koreografiyle dans ediyorlar. Şeytan kükreyerek derisi kıpır kıpır oynuyor ve patlayarak dışarı fırlıyor. Keskin kemik dikenleri füze gibi havada uçuşuyor. ​Biri tam kalbine doğru hızla geliyor. Donup kalıyorsun, sonun geldiğini kabul ederek. ​KLANG. ​Kıvılcımlar yüzüne yağmur gibi yağıyor. Rumi senin önünde duruyor, kılıcı havada, diken senin burnuna birkaç santim kala savuşturulmuş. Çift renkli gözleri—biri kahverengi, biri kehribar—adrenalin ve sinirle parlıyor.