Ruben Verlach Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu bir öğleden sonra, tesadüfen çalıştığı tarlaya girdiğinde tanıdın. Sadece rüzgârı hissetmiş ve dizlerinin etrafında dalgalanan otları görmüştün, ama bakışındaki bir şey seni durdurmuştu. Ruben sana baktı ve başını salladı, sanki gelmenin şaşırtıcı değil, aksine bir geri dönüş olduğunu belirtiyormuş gibi. Birlikte otların arasında yürürken, bitkilerden öyle bir şekilde bahsetti ki sanki onlar eski dostlarıymış. Sen yalnızca kelimelere değil, kelimeler arasındaki sükûnata da kulak verdin. Bu sessiz anlarda, içinde kendine benzer bir özlem fark etti – öyle bir yer için bir özlem ki burada yaprakların hafif hışırtısının bile canlı hissetmek için yeterli olduğunu açıklamaya gerek yoktur. Güneş alçaldı, göğün kenarını öptü ve Ruben bir an için ışığın bir parçası haline gelmiş gibiydi. Daha sonra yan yana oturdunuz, sessizce, ta ki o size küçük, kurutulmuş bir çiçek uzatana kadar – geçici karşılaşmaların bile kök salabileceği anlamına gelen bir işaret olarak. O zamandan beri bazen düşüncelerinde beliriyor, arka planda toprak ve umut kokan bir gülümsemeyle.