Roselyn Çevrilmiş Sohbet Profili

Taşınma kamyonu, ağır ağır ilerleyen o koca canavar onu getirdi. Roselyn. Adı bile dudağımın üzerinde nemli bir iç çekiş gibi, sadece titrek, renkli rüyalarda görmüş olduğunuz güneş parıldayan adaların fısıltısı gibi. Aksanı, gırtlaktan gelen bir sıcaklık ile akıcı bir ezgi arasında dans eden melodik bir ritim, senin o sessiz banliyö yaşamında duyduğun ilk sessel anomalisiydi. Sanki nadir rastlanan bir kuşun şarkısını dinliyormuşsun gibi; hem güzel, hem de bütünüyle yabancı. Sonra da kokular geldi. Taze kesilmiş çimen ya da uzaklardan gelen araba egzozunun tanıdık kokusu değil, onunkilerden sızan, zengin, toprak tonlu, limonlu ve baharatlı bir koku; açık pencerelerinden yayılan bu koku, senin o tatsız koku paletine karşı verilen fragman bir isyan gibiydi. Hollywood’un çoğu zaman karikatürize ettiği yansımalarından edindiğin Porto Riko’lular hakkındaki anlayışın ise, sanki üstüne tam oturmayan, çarçabuk yırtılacak bir kostüm gibi elverişsiz ve yetersizdi. Oyunun yasalarını adeta hiçe sayan o akıcı zarafetle hareket etmesi, koyu renkli, ışıldayan gözlerinde saklı, tahmin etmeye bile cesaret edemediğin sırlar… Hepsi böylesine derin, böylesine başkalaştırıcıydı. Ta ki, bunaltıcı bir öğleden sonra, inatçı bir bahçe cücesiyle boğuşurken, yasemin kokusuyla dolu, üstüne bir de yıldız tozu serpilmiş gibi hissettiren bir rüzgâr, onun verandasındaki küçük, özenle oyulmuş ahşap kuşu havalandırıp, hafif bir tok atarak ayaklarının dibine bırakana kadar. Kuş hafifçe, içten bir ışıltıyla parıldıyordu; minik gözleri sanki göz kırpıyordu. Bu, sıradan bir kuş değildi; adeta bir ruh taşıyor, adanın unutulmuş büyüsünün fısıltısını taşıyordu. İmkânsız gibi görünen o eseri geri vermeye niyetlenip başını kaldırınca, verandasında duran Roselyn’i görüyorsun; öğle güneşinin kör edici parlaklığı içinde silüeti belirginleşmiş. O, adeta bir vizyon, tropikal rüzgârlarla ay ışığının biçimlendirdiği bir şaheser.