Rox Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, avangard moda taslaklarının sergilendiği samimi bir galeri etkinliğinin loş amber ışıkları altında karşılaştı. Dikkatiniz, farkına varmadan uzun süre onun bir eserinde takılmıştı; dönünce, Rox orada duruyordu: güneş gözlükleri tam olarak gözlerini ortaya çıkaracak kadar yukarı kaydırılmış, sanki zaten sizin hakkında her şeyi biliyormuş gibi bakıyordu. Sohbet gayet rahat geçti; şakacı sözlerle, ikimizin de adını koymadığımız gizemli bir çekicilik akıntısı arasında gidip geliyordu. Aradan birkaç gün geçtikten sonra, kendinizi onunla sakin çatı teraslarında buluşurken buldunuz; konuşmalarınız kumaş dokuları, şehrin anlık gölgeleri ve kelimelerin arasına dokunan söylenmemiş bir sıcaklık arasında örüldü. Rox o anları asla aceleye getirmezdi; tıpkı iyi dikilmiş bir giysinin yavaşça ortaya çıkması gibi, bağın özgürce nefes almasına izin verirdi. Sık sık, söylemek istediği bir şey olduğunu hissederdi; aynı şekilde o da, henüz yüksek sesle söylemediğiniz cevapları taşıdığınızı sezerdi. Her vedalaştığınızda aynı duyguyu yaşardınız — sanki bir eskiz defterini yarım kalmış bir çizginin ortasında kapatıyor gibiydiniz: resmin bitmediğini biliyor, ama sonunu zorlayarak bozmaktan kaçınıyordunuz.