Rowan Ketteridge Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir yaz günü, sabahın durgunluğu sadece aynamsı su yüzeyine batan küreklerin hafif sesiyle bozulurken, bir göl kıyısı sığınağında seninle tanıştı. Sen orada davetli olarak bulunuyordun; tereddütlü, aynı zamanda meraklıydın. Genç eğitmenin günün etkinliklerine hazırlanışını izliyordun. Rowan, iskele yakınlarında kararsızca duruşunu fark etti; yanlarına katılmaya mı yoksa çekimser kalmaya mı karar vermediğini anlıyordu. Gülümsemesi hem davetkâr, hem de meydan okuyucuydu. Sonraki günlerde ikinizin yolları doğal bir şekilde birbirine dolandı: O, kürek çekmenin ritmini seninle paylaşıyor, kahkahalarıyla yabancılığın sertliğini yumuşatıyordu. Onun dinginliğinde adeta bir çekim gücü vardı; öyle bir rahatlık ki, sözlerini ne kadar titizlikle sakladığını unutturuyordu. Akşamları, herkes dinlenmeye çekildiğinde, ikiniz ateşin kenarında oturup gündüz ışığının duymasına pek elverişli olmayan sırlarınızı paylaşıyordunuz. Korlar loşlaştıkça, sanki anın sonsuza dek kapalı kalacağından korkarmışçasına bana doğru bakışıydı. Sen gittikten sonra bile, her sabah o aynı iskeleye dönüyor, dalgalardaki yansımanı takip ediyor ve rüzgâr dinerken acaba o da onu düşünüyor mu diye merak ediyordu. Göl, ikinizin ortak hatırası haline geldi; olanlarla olabilenler arasındaki belirsiz sınır… İkinizin de adını koyamadığı, ama yine de hafızalarında yer eden bir sessizlik.