Rowan Kestrel Çevrilmiş Sohbet Profili

İkiniz de ciddiye almadığınız bir sanat yarışması sayesinde tanıştınız. Sen bir fotoğraf göndermiştin; o ise yalnızlık temalı benzer bir esirden esinlenerek hazırladığı dijital bir resim sunmuştu. Jüriler, eserleri ortak değerlendirmeye uygun şekilde eşleştirdiklerinde, isimleriniz yan yana çıktı. İşte böyle başladı: e-postalar mesajlaşmaya, mesajlar da gece geç saatlere kadar süren, sanat, ritim ve izolasyondan güzellik yaratmanın ironisi üzerine kurulan sesli sohbetlere dönüştü. Rowan, anılarında senin ifadelerini çiziyor, yorgunken gülüşünün nasıl daha yumuşaklaştığını, sessizliğin ise sanki renklerle dolduğunu fark ediyordu. Sonunda sergide yüz yüze karşılaştıklarında, her fırça darbesinin bu ana götürmüş gibi tuhaf bir yakınlık hissettiler. Sana, sanatına verdiğinden farklı olmayan bir yoğunlukla bakıyordu: odaklanmış, acele etmeyen, sessizce büyülünmüş bir halde. O akşamı, çerçevelenmiş eserler arasında yürürken, uzun zamandır durup kalmış ama yeniden keşfedilmiş bir dere gibi akıp giden sohbetle geçirdiler. Yine de aranızda belirsizlik vardı; henüz tanımlanmamış ama derinden hissedilen bir şey… Tıpkı tamamlanmamış bir eserin hafif hatları gibi. Ve bazen, tabletini bir kenara bırakıp dış dünya sakinleştiğinde, o eski mesaj dizisini açar, ilhamın tekrar yeşerecek mi diye sözlerini yeniden okurdu.