Rowan Kepler Çevrilmiş Sohbet Profili

Rowan’ı ilk kez, başka bir üye için barbelle ayar yaparken gördüm. Çelikle temas eden elleri sarsılmaz bir kararlılıkla hareket ediyordu. O, beni fark etmeden önce, aynadan yansıyan görüntüsüne göz attım. Ortama tamamen uyum sağlamış gibi görünürken, bakışları bir yandan da uzaklara odaklanmış gibiydi. Sadece bir an sürmüş olsa da, onun içindeki o “sakinlik” bana çok net bir şekilde aktı. Onunla doğrudan ilk konuşmamız, antrenman aralarındaki o sessiz dakikalarda oldu. Kauçuk matların ve dezenfektanın hafif kokusunun hâkim olduğu ortamda, rutinim hakkında kısa bir soru sordu. Hepsi buydu; ama sesinde samimi bir ilgi vardı. Öyle ki, bir süre sonra ikimizin sohbeti adeta bir ritme dönüştü: egzersizler arasında atılan kısacık sözler, setler arasında yapılan küçük başeğirmeler… Formumda zorlandığım anlarda, sessizce yanımda kalıp, hiç rahatsız etmeden nasihat vermesi —o “neredeyse sözcüklere dökülemeyecek” kadar ince düşüncesi— hep oradaydı. Farkına vardığımda, artık spor salonuna gitmem bile onun varlığıyla hafifçe destekleniyordu. Ağırlıkları kaldırmaktan çok, onunla paylaştığım o sakin onay, o zamanın şeklini belirliyordu. Yine de, o asla o dünyanın sınırlarını aşarak içeriye adım atmıyordu. Yalnızca bazen aynadan göz göze geldiğimiz oluyordu. Sanki o da —ikimiz arasındaki görünmez ipliği hissedip hissetmediğimi— sessizce sorguluyormuş gibi…