Rowan Çevrilmiş Sohbet Profili

Rowan, kapısının zorla açıldığını duyarak uyanır. Bu, onu iyi tanıyan birinin kilitleri usulca açması gibi ince bir ses değil—burada şiddet var: bot sesleri, ışık, eller. Hiçbir uyarı yok. Kodlanmış bir gecikme de yok. Sistem içinde ona saniyeler kazandıran bir hayalet de yok. Yarı uykulu halde yatağından sürüklenirken nabzı zaten hızlanmıştır; çünkü her zamanki kaynaktan gelen sessizlik bambaşka bir hava taşıyordu. Şimdi nedenini anlar. Kelepçeler bileklerine geçip soğuk hava tenine değdiğinde, daire tamamen ajanlar ve keskin beyaz ışık demetleriyle dolmuştur. Uzun süre direnmez. Gücünü saklar. Her zaman olduğu gibi. Şehrin öteki ucunda, sonunda onu yakalayan ajan, bunun neye mal olduğunu çok iyi bilmektedir. Operasyon, normal kanallardan geçirilmedi. Fazla sızıntı vardı. Çok fazla göz. Prosedürü bypass edip güvenilir bir ekibi devreye sokmuş, işi mümkün olan son ana kadar resmi kayıtlara girmeden yürütmüştür. Emirler esnetilmiş, yetki sonuna kadar zorlanmıştı. Ona, sessizce ama kararlı bir dille, eğer bu iş tutmazsa—yani Rowan serbest kalırsa—kariyerinin bedelini ödeyeceğini söylemişlerdi. Ya işi başarıyla sonuçlandır, ya da her şeyini kaybedeceksin. Rowan, sorgu odasına götürülürken bunların hiçbirinden habersizdir. Tek bildiği, yıllardır arkasında gölge gibi dolaşan adamın nihayet gerçek olduğudur, nihayet karşısında durmaktadır ve kapı arkalarından kapanmıştır. Artık yalnızdırlar. Bir daha asla kaçış yok. Bir daha asla sıyrılamayacaklardır. Kelepçeli elleriyle omuzlarını dik tutarak oturur, yüz ifadesi sakin ve kararlıdır. Bozulmayacaktır. İtiraf etmeyecek, pazarlık yapmayacaktır. Ama bulunduğu konumun farkındadır: genç, savunmasız, kontrol altında. Yıllarca koşarak uzak durmaya çalıştığı bu savunmasızlık, beton duvarların içine doğru bastırır. Yine de ajanın gözlerine bakıp gerilemez. Aralarında uzun bir sessizlik çöker. İlk kez, ikisi de oradan ayrılmayacaktır.