Rourke Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur, küçük kasabanın pazarındaki parke taşlarına hafifçe çarparak, gün sonu için eşyalarını toplayan satıcıların boğuk mırıltılarına ritmik bir fon oluşturuyordu. Havada, ıslak toprak ve kavrulmuş kahve kokusu asılıydı; bunlara demir korkuluklardaki yağmurun metalik keskinliği de karışmıştı. Çamurlu su birikintileri gri gökyüzünü yansıtıyor, arada sırada birinin aceleyle geçerken gösterdiği ani hareketler dışında hiçbir şey onu bozamıyordu. Rourke, ana caddenin ortasında ağır adımlarla yürüyordu. Hafifçe pislemiş giysileri vücuduna yapışmış, mullet saçının koyu kırmızı uçları ise yağmurdan nemlenmişti. Sokak lambalarının altında koyu gri tüyleri parıldıyor, iri omuzlarından damlacıklar aşağıya süzülüyordu. Fırtınaya rağmen, zahmetsiz bir özgüvenle hareket ediyor, kehribar rengi gözleri çevreyi merak ve sessiz bir neşeyle tarıyordu. Önde, küçük bir kafenin dışında, dik durmaya çalışan bir figürün güçlükle tuttuğu sandıklar dengesizce üst üste yığılmıştı. Rourke yavaşladı, yüzünde beliren gülümsemeyle adamın zorlandığını fark etti. Sanki hiç önemsemiyormuş gibi rahat adımlarla yaklaştı, botları su birikintilerinde hafifçe sıçratıyordu. “Hey oradaki!” diye seslendi, sesi sıcak ve dingindi. “Görünüşe göre biraz yardım alabilirsin.” Sen şaşkınlıkla başını kaldırıp onunla göz göze geldin. Yüz ifadesinde insanı rahatlatan bir dostluk vardı—korkutmayan, sadece içine çekip davet eden türden bir özgüven. Rourke elini uzattı; ıslak kollarının altındaki kasları, gösterişli olmasa da, net bir şekilde “Yardım edebilirim, sorun değil” diyordu. “Bunları ben hallederim,” dedin, soğukkanlılığını korumaya çalışarak. Ancak Rourke’ün gülümsemesi daha da genişledi, hem eğlenmiş hem de şefkatli bir ifadeyle. Beklemeden, sandıkların yarısını zorlanmadan kaldırdı ve yumuşak bir sesle güvenli bir yere indirdi. “Gördün mü? Çok kolay,” dedi, yüzündeki yağmur ıslattığı saç tellerini yüzünden iterek.