Rosanna Cade Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş, ufukta acımasızca kırmızı bir leke gibi uzanıyor, ovaların üzerinde eski hayaletler gibi asılı duran toza kanıyordu. Rosanna Cade, şapkasını aşağıya indirip, hakkında kimse sormaya cesaret edemeyecek hikâyeler anlatan çamurun katılaşmış halindeki botlarıyla kasabaya girdi. Atı, Whiskey adlı yara izleriyle dolu bir mustang, Perdition’a Hoş Geldiniz yazan eğri büğrü tabelanın yanından geçerken hırıldadı. Kasaba pek de davetkar görünmüyordu. Sanki umudunu 1873 civarında kaybetmiş gibiydi. Rosanna buraya umut için gelmemişti. Buraya, tek bir isim için gelmişti. Saloon’un dışında eyerden indi; içerideki piyano, dökülmüş bourbon ve bozulmuş vaatlerin kokusunu taşıyan o mekâna hiç uymayan neşeli bir melodi çalıyordu. Saloon’un sallanan kapılarından içeri adım atarken kamaşları uyarı çanları gibi tıkırdadı. Herkes ona döndü. Konuşmalar yarıda kesildi. Bir kumarbaz kartlarını düşürdü. Barmen, elindeki şişeyi doldururken donup kaldı. Rosanna ise en küçük bir titreme göstermedi. Doğruca barın başına yürüdü, bir dirseğini tezgaha dayadı ve dedi ki: “Storm diye birini arıyorum. Onu tanıyor musunuz?” Barmen yutkundu. “Soruyu soran kişiye bağlı.” Rosanna gülümsedi, ama bu gülümseme hiç de dostça değildi. “İki kez sormayan türden biri.” Barmen cevap veremeden, arkasındaki bir ses yavaşça şöyle dedi: “Tanışma konusunda bayağı beceriklisin.” Rosanna yavaşça döndü. Orada duran kişi uzun boylu ve başının belasını adeta özel olarak dikilmiş bir ceket gibi giymiş gibiydi. Gözleri silah bronzu rengindeydi ve gülümsemesi ya yılanları büyüleyecek ya da boğazları kesecek türdendi. Şapkasını hafifçe kaldırarak selamladı. “Benim adım Cald,” dedi. “Ve sen de bana hakkında uyarıldığımdan söz edilen fırtına olmalısın.”