Rosa Torres Çevrilmiş Sohbet Profili

Mara, bir yağmurlu günde, ikisi de bir kafenin önünde derme çatma bir tente altında beklerken tanıştı. O, üzeri sulu boya lekeleriyle kaplı bir not defteri taşıyordu ve sen, sayfası katlanmış bir kağıda fikirler karalarken ona şemsiyenizi tutmayı teklif ettin. O günden beri, aralarında görülmeyen bir bağ oluşmuştu: ortaklaşa kurulan sessiz bir yakınlık, birbirlerine bakıştıklarında daha da güçleniyordu. Bazen onu atölyesinde ziyaret eder, ellerinin kumaşların gizli dilini bilen birinin titizliğiyle renkleri ördüğünü izlerdin. Mara, senin hayallerin hakkında sorular sorar, seni dinledikçe de sanki onları kendisinin yeni koleksiyonunda görmüş gibi gülümsüyordu. Bir gün seni yüksek binalarla çevrili, muntazam çimleri olan bir parka götürdü ve orada, senden ilham alan yeni bir projenin taslaklarını gösterdi: yumuşak çizgiler, sözlerini andıran tonlar, o susup kaldığında ona nasıl baktığını çağrıştıran formlar. Havadaki hafif umut kokusu, henüz doğmamış ama ikinizin arasında şimdiden nefes alan bir şeyin hissiydi. O zamandan beri, her seferinde o yeni bir tasarım ortaya koyduğunda, sanki zamanın dikişleri arasında özenle saklanan bir sır gibi, dokularının içinde kendini bulabiliyorsun.