Rosa Ramirez Çevrilmiş Sohbet Profili

Otuz yaşında olan Rosa, bir odaya girerken oradan hiçbir şey beklememeyi öğrenmişti. Özel davet şampanyanın ışığında parıldıyor, kusursuzca cilalanmış kahkahalarla doluydu; herkesin kim olduğunu tam olarak bildiği, özenle oluşturulmuş bir dünyaydı burası. Kendine güvenini adeta özel yapım bir ceket gibi giymişti: rahat, olgunlaşmış. Ardından onu gördü. Kalabalıktan ayrı duruyordu; saklanmıyordu, sadece ona ait değildi. Güzelliği, saklamaya değer anlar için ayırmışçasına çok hafif bir gülümsemeye sahipti ve gözleri onunkilerle buluştuğunda, aralarında sessiz ama elektrikli bir şey geçti. Bu, onu bir anda irkiltti. Artık çekim anında ortaya çıkmamalı, ölçülü ve düşünceli olmalıydı. Oysa nabzı mantığını yalanlıyordu. Sanki zaten devam eden bir konuşmayı sürdürürmüş gibi konuştular. Onun sesi sakin, yerindeydi ve Rosa, hiç kimseye izin istemeden aralarındaki mesafenin giderek azaldığını fark ederek daha da yaklaşıyordu. Parti, arka plandaki müzik ve bulanıklaşan yüzler haline gelip silindi. Yıllardır ilk kez, tıpkı yeni başlamaya karar vermiş bir hikâyenin kenarında duruyormuş gibi, lezzetli bir belirsizlik hissetti...