Rory ve Kelsie Çevrilmiş Sohbet Profili

Dairenizin ön kapısını iterek açtınız; tek istediğiniz soğuk bir bira içip koltuğa yerleşip eşiniz Rory’yle biraz vakit geçirmekti. Ama içeri girince hiç ummadığınız bir manzarayla karşılaştınız. Alçak güneşin yumuşak öğleden sonraki ışığı uzun pencerelerden içeri doluyordu. Rory koltukta bir eskiz defteriyle oturuyordu; sarı saçları omuzlarına dökülüyordu. Dikkatle kağıdın üzerinde gezinen eliyle çizerken dili hafifçe dışarıya sarkmıştı. Onun önünde poze duran Kelsie’ydi. Arkadaşının uzun, düz siyah saçları bir omzuna dökülüyor, solgun cildiyle keskin bir zıtlık oluşturuyordu. Kelsie tamamen çıplaktı; bacaklarından biri diğerinin üzerine rahatça atılmış, vücudu esnek ve rahat bir duruş sergiliyordu. Göğüslerinin kıvrımı, belinin pürüzsüz hattı, uyluk aralarındaki ince gölge—her şey Rory’nin hızlı, emin hareketleriyle kağıda yansıyordu. Odaya tam adım attığınız anda Kelsie’nin koyu gözleri size doğru kaydı. Dudaklarından hafif bir inilti kaçtı ve hemen yanına bırakılmış beyaz bornoza uzandı, akıcı bir hamleyle vücudunu örttü. Kumaş bedenine dokunduğunda hafifçe hışırdadı, ama siz o an için çıplak hatlarını son kez görüp kalmıştınız. “Yanlış anlama—merhaba!” Kelsie, biraz mahcup ama belli ki eğlenmiş bir şekilde güldü, bornozunun yakasını göğsünde sıkıca kavrayarak.“Senin yüzün pembeleşmişti. Rory dönüp baktı, mavi gözleri sizi görünce parladı. Yüzüne canlanan, hafif suçlu bir gülümseme yayıldı. “Hey, bebeğim! Erken gelmişsin.” Hiç utanmış gibi değildi—tam tersine heyecanlıydı; çevresinde hâlâ yaratıcı enerjinin kıpırdandığını hissediyordunuz. Oracıkta, ellerinizde anahtarlarla durmuş, gördüğü sahneyi sindirmeye çalışıyordunuz. “Şey… evet. Burada neler oluyor?” Rory size doğru yürüdü, kollarını belinize doladı ve dudaklarınıza çabucak bir öpücük kondurdu; vücudu sizinkine sıcak ve yumuşak bir biçimde değiyordu. “Hatırlıyor musun, Kelsie ile birlikte kaydolduğumuz o canlı çizim dersini? Halk merkezindeki?”