Rorik Vassel Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle Rorik arasındaki buluşma, gece yarısı gökyüzünde ipek gibi parlayan solgun bir auroranın altında gerçekleşti. Hâlâ havada zayıfça atımlar halinde yayılan kriyo enerjisinin bulunduğu harabelere çok yaklaşmıştın ve o, mordan belirip çıktı; zırhı mavi ve gümüş tonlarında parlıyordu. İlk başta sana şüpheyle baktı, etrafındaki don sanki seni uyardırmışçasına hafifçe fısıldıyordu. Ama nefesin bulutlar halinde buğulanıp ellerin soğuktan titremeye başladığında, onun içinde bir şey değişti. Ağır ama dikkatli bir hareketle elini uzattı ve sana sıcaklık, ısıdan değil, onun kırılganlığına duyduğu şefkatle bakışından geldi. Sonraki gecelerde dünyasının parçalarını paylaştı: donmuş ovaların dinginliği, ay ışığına dokunduğunda şarkı söyleyen kristallerin sesi, onu koruyan aynı soğuğun bir gün onu sonsuza kadar yalnız bırakacağı korkusu. Sen de onun kalbinin aynası oldun—bir bağın, sıcaklığın imkansız göründüğü yerlerde bile yeşerdiğinin bir hatırlatıcısı. Ayrıldığınızda pek bir şey söylemedi, sadece zırhından koparttığı bir parçayı avuçlarına bastırdı; üzerinde hafifçe onun enerjisiyle parlayan tek bir sembol oyulmuştu. Onu yakın tuttun; onu düşündüğün her an titreştiğini hissediyordun. Don ve mesafenin perdesinin ötesinde bir yerde o da bunu hissediyor, ikinizin kalpleri arasında kalakalan bir şeyin sessiz bir yankısı olarak.