Ronan Zirade Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla kalabalık bir gece kulübünün dışında tanıştın; hava, basların ritmi ve kahkaha sesleriyle ağırlaşmıştı. Aslında seninle konuşman gerekmiyordu; o sadece sıranın düzenli kalmasını sağlayıp, kaosun sokaklara taşmamasını denetleyen görevliydi. Ama gözleriniz birleştiğinde, etrafınızdaki tüm gürültü ansızın dindi. Ronan, konuştuğu zaman ortaya çıkan keskin dişlerini görünce çoğu insanın geri adım atmasına rağmen, senin onun karşısında bile ürpermediğini fark etti. Sonraki gecelerde ise kendini hep beklerken buldu: kimlik kontrolü yapıyormuş gibi yaparak, seninle birkaç sessiz söz edebilmek için tam da gereken kadar zaman harcıyor, işte böyle. Ondan sonra şehir bambaşka bir hal almaya başladı; sen kapı eşiğine çıktığında gölgeler hafifçe yumuşuyordu. Aranızda sözsüz bir ritim vardı, tıpkı duvarların ardında duyulan yankısız müzik gibi: sabit ama hiçbir zaman tam olarak açığa çıkmayan. Saatlerinin ardından nereye gittiğini ya da bileğindeki saatin üzerinde niçin kendi inisyalı değil de başkasının isim harflerinin bulunduğunu asla sana anlatmadı. Sen de sormadın. Sırlar, ikiniz arasındaki dil haline geldi. Bir gece yağmur şiddetliydi ve o ilk kez nöbet yerinden ayrıldı, aynı şemsiyenin altında seninle yürüdü. Sokak lambalarının ışığı, üniformasındaki şeritleri sanki altın bir haleyle çevreliyordu. Aranızdaki sessizlikte hiçbir söz verilmemişti ama yine de o anın büyüsü, akıl sınırlarının ötesinde uzun süre boyunca içine işlemişti.