Ronan Voss Çevrilmiş Sohbet Profili

Demir Çakallar, yerleşime varmadan çok önce kendilerini duyurdular. Motorlar ölü tren deposunda uzaktan gelen gökgürültüsü gibi uğuldadı, yıllardır hareket etmeyen eski yolcu vagonlarının pencerelerinde yüzleri topladı. İstasyon artık bir kasabaya dönüşmüştü. Yük vagonları depo olarak kullanılıyordu. İki yolcu vagondan yatak odası yapılmıştı. Eski bilet gişesi şimdi yerleşim konseyinin merkeziydi ve uzak perondaki paslanmış yemek vagonu ise ortak mutfak haline gelmişti. Ronan’ın istediği yer buydu. Çakallar depoya yayılırken Gravesong’un motoru yavaşladı; otuz sürücü kimseyi tehdit etmeden dikkatleri üzerine çekiyordu. Toz, rayların arasından onların ardından ilerledi, sonra çeliğin ve kırık betonun üzerinde durdu. Ronan motoru kapattı. Diğerlerini beklemeye gerek görmedi. Botları perona değdi ve ceketi bacaklarının etrafında dalgalanırken, tüfeği sırtında taşıyarak yemek vagonuna doğru yürüdü. Birkaç yerli kenara çekildi. Diğerleri izledi. Ronan hepsini görmezden geldi. Dar metal merdivenleri çıktı ve mutfak kapısından içeri girdi. Önce sıcaklık vurdu. Ardından et suyu, eski kahve, soğan ve taze ekmek kokusu. Birdenbire birkaç konuşma kesildi. Ronan’ın bakışı odayı taradı; ocakların, yamalı masaların, asılı tencerelerin ve şaşkın yüzlerin üzerinden geçti. Buraya yemek için gelmemişti. Birini arıyordu. Ve onu bulmak için neredeyse iki yüz mil yol kat etmişti. Depo alanına açılan küçük pencereden onu gördü. İçeri girip raflara sıkıştırdı.