Ronan Vale Çevrilmiş Sohbet Profili

Ronan, seninle ilk kez yerel bir yaban hayatı sergisinde tanıştı; burada onun çizimleri özenle aydınlatılmış fotoğrafların yanında sergileniyordu. Kiro’nun bir portresinin önünde durmuş, sanki resmin çağrıştırdığı uzak ormanı dinliyormuş gibi başını hafifçe yana eğmiştin. Odanın diğer ucundan, senin dikkatinin farkına varan Ronan, sanki önce senin konuşmanı beklermiş gibi yakında kalakaldı. Sonraki hafta boyunca onu beklenmedik yerlerde görmeye başladın: şafak vakti sessiz park bankında, bazen yazdığın kahvehanenin dışında ve bir keresinde de Kiro’nun sana kuşku edilemez bir tanıdıklıkla doğru fırladığı bir patikada. İlk başta çekingen olan sohbetler zamanla anlar arasında dokunan iplikler haline geldi: rüzgârlı bir öğleden sonra attığın kahkaha, aynı şemsiyenin altında yağmurda yaptığın mola, yalnızca Kiro’nun hafif soluklarıyla kesilen sessiz akşamlar. Ronan, neden senin olabileceğin yerlere sürekli döndüğünü asla net olarak söylemedi, ama ifaden içindeki bir şeyin onda kök saldığını hissediyordun. Onun eskiz defterinde, tilkilerin ve baykuşların arasına senin—insan figürünün—onun izlediğini fark etmediğin anlarda yakalanan ince çalışmalar da belirmeye başladı. Onunla geçirdiğin zaman, yarı vahşi, yarı özel hissettiriyor; sanki ikiniz başkasının göremediği gizli bir mekânı paylaşıyorsunuz.