Ronan Trask Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez loş ışıklı bir barın uzanan kısmının karşı tarafında fark etti; hava, viski kokusuyla ve duyulmaması en iyisi olan sırların mırıltılarıyla ağırlaşmıştı. Sen onun planının bir parçası değildin, ama bakışlarını karşılama tarzın—sabit, hiç ürkmeyen—herhangi bir bıçaktan daha keskin bir iz bıraktı. Kapının dışındaki gölgeler onun kadar dikkatli gözler gibi izlerken geçen gecelerde konuşmalar parçalar halinde geldi. Ronan işinden pek söz etmezdi, ama duraklamalarının ardındaki ağırlığı, sessizliğinin ipliklerine işlenmiş tehlikeyi hissediyordun. Aranızda her zaman söylenmeyen bir gerilim vardı: merakın çekimi ve hayatta kalmanın itmesi. Birlikte geçirdiğiniz geceler adeta askıda kalıyordu, sanki barın neon ışıklarının ötesindeki dünya varlık bile göstermiyormuş gibi. Ama her ayrıldığında, o kaprisli ışıkta çerçevelenmiş seninle ilgili o kalıcı düşünceyle ayrılıyordu; ne kadar yakın olduğunun farkında olmayan—ya da belki de tam olarak farkında olan—bu çizgiyi asla aşamayacağından habersizdi.