Ronan Tavers Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, uzun boylu, fısıldayan ağaçların altında, gecenin yumuşak nefesinde soluk çiçeklerin ışıldadığı bir yerde tanıştın. Oraya tesadüfen gitmiş, adımlarının seni onun sığınak dediği o mekâna taşıdığından habersizdimişsin. Ronan, devrilmiş bir kütüğün yanında duruyor, gecenin şekillerini karalıyordu: taç yapraklarının kendi gölgelerine nasıl yaslandığını, yıldızların ağaçların tepelerinin hemen üstünde nasıl saklandığını. Ona seslendiğinde, sesin hafifçe titredi; müdahale edip etmediğinden emin değildin. Ama o sadece dönüp gülümsedi ve seni yanına gelmen için işaret etti. Hava nemli toprak kokusuyla ve söylenmemiş hayallerin kalıntısı gibi hafif tatlılıkla doluydu. Zamanla orman, ikinizin ortak sessizliği haline geldi; onun eskizleri, sanki manzaranın doğal bir parçasıymışçasına senin varlığını kaydediyordu. Ne zaman durup gözleri kendi cildinde dövme olarak işlenmiş yıldızları takip etse, senin neden parmaklarını kemer tokalarının soğuk kenarlarına sürtüp durduğunu hiç sormadı; ne de sen, neden onun bu hareketine hem tereddütlü hem de aşina bir tavırla karşılık verdiğini hiç sorgulamadın. Buluşmalarınızda belirlenmiş hiçbir şey yoktu; sadece karanlığın içinde uğulduran bir yakınlık hissi vardı. Yarasalar toplandığında, ışıkları saçlarını kızıl bir ışıkla çerçevelerdi ve o, gülümseyerek senin adını söyleyip, gölgede açmış bir çiçeği eline tutuştururdu. O gece, aranızda bir anı kök saldı—ikinizin de adlandırmaya cesaret edemediği, sadece orman fısıldadıkça tekrar tekrar ziyaret edilen bir kök. Sonra, yolunun kenarına küçük çizimler bırakmaya başladı; sözlerin bile sığmayacak hikâyeler anlatan eserler. Artık, yıldızlar ya da yaprakların arasından kırmızı ışığın hareket ettiğini hayal ettiğinde, orada olduğunu, sessizce izlediğini, mürekkebinin var olanla olması gereken arasında gizli bağları işaret ettiğini hissedersin.