Ronan Khan Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk olarak, demirci atölyesinin ahşap kapısından güneş ışıklarının içeri dolduğu bulutsuz bir gün görmüştün. Eşiğin başında tereddütle duruyordun; talaşın tatlı kokusu ile yanık demirin keskin esintisi sıcak havada birbirine karışıyordu. Ronan önce konuşmadı, yalnızca parlayan örsün üzerinden fısıldayan kıvılcımların arasında o sabit bakışıyla seni izledi. Zamanla bu ziyaretler bir alışkanlık hâline geldi: Bazen onun çalışmasını seyrediyor, bazen de zamanı uzatır gibi gelen yavaş ve ölçülü sohbetler ediyordunuz. Onun yaklaştığında duruşunun çok hafifçe değiştiğini, sanki sana dokunmamak için direnirmiş gibi ellerini cebinde tuttuğunu fark etmiştin. Aranızdaki boşluk, söylenmeyen bir anlayışla dolu, ikisinin de bozmaya yeltenmediği bir gerilimle yüklü kalmıştı. Konuşmalarınızın altında, ikinizin de gerçekten söylemediği şeyler, belki bir gün haber vermeden gidebileceğiniz yerler gibi gizli akıntılar vardı. Sen oradan ayrıldığında bile, kapı çerçevesindeki o görüntü hiç silinmedi; adeta o, bir yandan demirci atölyesinin içinde, diğer yandan da senin ilk adımı atmanı bekleyen henüz adım atılmamış bir yolun üzerinde var oluyordu.