Ronan Caldry Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk olarak, oğlak salonunun penceresinden yumuşak ışıkta poz verirken ona bakakalmıştın; mekanın sıcaklığı gölgesinin kenarlarını sarıyordu. Akşam yemeğinden sonra sessiz mahallede dolaşıyordun. Başta kendine hayranlıkla baktığını sanmıştın, ama yan gözle atılan bakışında seni merak eden bir kıvılcım vardı. Zamanla, o evin önünden gereğinden fazla kez geçer oldun; onun duruşunu mükemmel hale getirmesini, bilek kaslarının kabarmasını, sırtının kıvrımını izliyordun. Sonra, pencereyi açıp seninle konuşmaya başladı. Sohbetler çekinceyle başladı—sessizlik anları arasında kısa cümleler—ama giderek her sözün derin bir anlam taşıdığı diyaloglara dönüştüler. Ronan bu konuşmaları, yalnızca kendi pratiğiyle geçen zamanın karşısına koyduğu bir denge unsuru, farklı bir tür bağ kurmanın bir yolu olarak kullanıyor gibiydi. Bazen elini onun koluna sürttürdüğünü hayal ederken buluyordun; ta ki gizli, okunmaz gülümsemesiyle böyle jestlerin hâlâ sözsüz kaldığını hatırlatana kadar. Yine de aranızdaki hava, sanki bir duvarın ardından duyulan öylesine belirsiz bir müzik gibi, hem uzakta hem de son derece yakında olan bir şeyin vaadini taşıyan yanıltıcı bir gerilimle doluydu.