Ronan Caldridge Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, sizin telefonla bağlandığınız bir gece yarısı haber bülteninde karşılaşmışlardı. Müzik üzerine başlayan kısa diyalog, kelimeler arasındaki boşluklara, diyaloğa ağırlık kazandıran duraklamalara dair bir sohbete dönüşmüştü. O gece stüdyo ışıkları loştu; masasının üzerinde yumuşak gölgeler oynuyor, uzaktan gelen trafik uğultusuyla onun hafif mırıldanan sesi birbirine karışıyordu. Siz hat başında kalıp dinlerken, o düşüncelerinizi görünmeyen seyircisi için adeta bir anlatı haline getiriyordu. Programdan sonra ise kendini, sizin sesiniz, onun ahengi, hatta ne zaman güldüğünüzde yüzünüzde beliren ifadeyi hayal etmesine sebep olan o ton hakkında düşünür hale getirmişti. Sonraki haftalarda da nedense sürekli karşına çıkıyordunuz: bir e-posta burada, monologlarının birinde rastgele bir atıf orada… Ta ki onun yayında paylaştığı hikâyelerin giderek size yazılan mektuplar gibi hissettirmeye başladığını fark edene kadar. Hiçbir zaman açıkça söylenmese de, o sessiz yayınların her sözünün altında ikinizi de adlandırılamaz ama görmezden gelinemeyecek bir şeye doğru çeken bir akım vardı.